حروف ناصبه: حروفي هستند كه بر سر فعل مضارع قرار مي‌گيرند و آن را منصوب مي‌كنند كه عبارتند از: [أن (كه) – لَنْ (هرگز) – كَي (تااينكه) – حتّي (تا – تا اين كه) – لـِ (براي، براي اين‌كه) – إذَنْ (بنابراين)] هر نتيجه علامت‌هاي نصب در فعل مضارع دو گونه است:

الف) فتحه (ــَـ): كه اعراب اصلي را نشان مي دهد: أن يذهبَ – لَنْ أذهَب.

ب) حذف نون اعراب: كه بيان‌گر اعراب فرعي است: كَي يذهبوا – حتّي تَذهبي)

نكته:

فعل مضارع كه با يكي از ادوات ناصبه «أنْ، كَي، إذَنْ، حَتّي، لـِ» باشد به صورت مضارع التزامي در فارسي ترجمه مي‌گردد: أنْ يجلسَ بنشيند- كه بنشيند)

نكته:

اگر «لَنْ» بر سر فعل مضارع بيايد آن فعل به صورت اينده‌ي منفي در فارسي ترجمه مي‌شود: لَنْ يَدْخُلوا (هرگز داخل نخواهند شد)

مرجع ضمير در فعل «سقطت» الطائر بوده كه مذكر است پس «سقط» صحيح است.

(پرنده دهانش را باز كرد تا براي مردم سخن بگويد پس به زمين افتاد (سقوط كرد))