| تعداد بازديد تا كنون: 2310 بار |
| عنوان : مجهول كردن فعل |
| الف) فعل ماضي: | براي مجهول كردن فعل ماضي، حرف ماقبل آخر را مكسور و حرف متحرّك قبل از آن را مضموم ميكنيم؛ مانند: |  | ب) فعل مضارع:
| براي مجهول كردن فعل مضارع، حرف مضارع (حرف اوّل)را مضموم و حرف ماقبل آخر را مفتوح ميكنيم؛ مانند:
|  | ج) فعل امر:
| براي مجهول كردن فعل امر، فعل مضارع را مجهول و بر سر ان «لـِ»، «لام امر» ميآوريم. مانند:
|  |  نكته:
| تفاوت مهم امر مجهول با امر معلوم آن است كه در امر مجهول بر سر هر چهارده صيغه «لام» امر به كار ميرود؛ حال آنكه در امر معلوم بر سر صيغه هاي مخاطب از «لام» استفاده نميشود. | نكته: | ترتيب اجزاي جملههاي فعليه (جملههايي كه با فعل شروع ميشوند) چنين است.
| فعل + فاعل + مفعول؛ مانند: نَصَرَ عليٌ سعيداً | همانطور كه مشاهده ميشود؛ حرف آخر فاعل، مضموم و حرف آخر مفعول، مفتوح است و اصطلاً گفته ميشود فاعل، مرفوع و مفعول، منصوب است. حال اگر بخواهيم جمله را به صورت مجهول درآورديم. | فعل را مجحول كرده، فاعل را حذف ميكنيم و مفعول را به جاي آن قرار ميدهيم. در اين حالت مفعول را «نايب فاعل» ميخوانيم كه مانند فاعل مرفوع است: |  | بايد توجّه داشت كه اگر مفعول به مؤنث باشد، فعل مجهول را بايد به صورت مؤنث آورد: |  |
|