به اسيدهايي كه پس از حل شدن در آب تنها مي توانند يك به مولكول آب بدهند ، اسيد تك پروتونه مي گويند . اما تعدادي از اسيدها هستند كه داراي هيدروژن اسيدي بيشتري هستند مثل سولفوريك اسيد كه 2 پروتون دارد و يا فسفريك اسيد كه 3 پرتون دارد و مي توانند اين پروتون هاي خود را به آب بدهند . در اين گونه اسيدها از دست دادن هر پروتون طي يك مرحله تعادلي انجام مي شود .
* در اسيدهاي چند پروتون دار همواره ثابت يونش هر مرحله نسبت به مرحله بعدي بيش تر است . چون در مرحله اول پروتون از يك مولكول خنثي جدا مي شود در حالي كه در مرحله دوم پروتون از يك يون با بار منفي جدا مي شود . در ضمن پروتون آب پوشيده توليد شده در مرحله اول تا حدي محلول را اشباع مي كند بنابراين تا حدي مانع از يونش مراحل بعدي مي شود .
* در بين يون هاي حاصل از حل شدن اسيدهاي چند پروتون دار ، غلظت يون از همه بيشتر است چرا كه در تمام مراحل توليد مي شود .
* در بين گونه هاي موجود در مراحل يونش متوالي اسيدهاي چند پروتون دار ، مولكول اسيد اوليه فقط در نقش اسيد و آخرين آنيون فقط در نقش باز ظاهر مي شوند ولي آنيون هاي ديگر خاصيت آمفوتري دارند چون هم مي توانند بگيرند و هم بدهند . هر چه بزرگتر باشد كوچكتر است .
* توجه داشته باشيد در اسيدهاي چند پروتون دار يون توليد شده در مراحل بعدي به قدري كم است كه مي توان از آن چشم پوشي كرد .