سبک نئوکلاسيسم:

سبک نئوکلاسيسم در تقابل با ابتذال و انحطاط روکوکو و به همراه کشف دو شهر پمپي و هرکولانيوم، بر اساس اصول زيبا شناختي کلاسيک ، بر مبناي هنر پوسن و رافائل ، به مرکزيت فرانسه ، با تأکيد بر سادگي صور و پيراستگي معنوي و خردگرايي ، پديد آمد. ساده گرايي و عدم تزيينات ، استفاده از رنگ‌هاي روشن و تابناک ، استفاده از مضامين اساطيري يونان و روم و عدم اغراق در ژرف‌نمايي ، از ويژگي‌هاي اين سبک است.

آنلويي ژيروده ، رينيو ، بنجامين وست ، ژاک لويي داويد ، دومينينگ انگرو آنتونيو کانووا ، از برجسته ترين هنرمندان اين سبک هستند.

سبك رمانتي سيسم:

رمانتي سيسم مهم‌ترين جنبش هنري و ادبي قرن 19 است که در تقابل با خرد گرايي نئو کلاسيک ، در انگلستان و آلمان پديد آمد. هنرمند رمانتيک ، با استفاده از رنگ‌ها و خطوط ، با هويتي خرد گريز، سعي در بيان احساسات خود دارد.

چارلز بانينگتون ، جان کنستابل ، ويليام ترنر، جان کاتمن ، تئودوژرريکو ، اوژن دلاکروا ، فريدريش ، ويليام بليک ، آنتون لويي باري و فرانسوارود از هنرمندان به نام اين سبک هستند.

سبك ناتوراليسم :

ناتوراليسم به معناي بازنمايي جهان عيني و مادي ، با احساس گري و خوشايند گري ، با محوريت طبيعت است .

ايوان شيشکين از هنرمندان برجسته اين سبک است.

سبك رئاليسم:

رئاليسم سبکي است که در تقابل با آرمان گرايي نئوکلاسيک واحساس گرايي رمانتيک‌ها و در جريان انقلاب صنعتي اروپا در فرانسه ايجاد شد و به معناي بازنمايي جهان عيني و مادي بدون احساس گرايي و خوشايند گري است.

گوستاو کوربه ، فرانسوا ميله ، ادوارد مانه ، انوره دوميه و ايليارپين ، از برجسته‌ترين هنرمندان اين سبک هستند.