جمله‌هاي شرطي:

«إنْ» شرطيه و همه عامل‌هاي اسمي براي ساختن جمله‌هاي شرطي به كار مي‌روند. هر جمله شرطي مركب از دو جمله است: جمله‌ي اول را «شرط» و جمله دوم را «جواب» يا «جزاي شرط» گويند. فعل شرط و جواب شرط مي‌توانند هر دو مضارع، هر دو ماضي، اولي مضارع و دومي ماضي، اولي ماضي و دومي مضارع باشند. مثال:

إنْ تدرُسْ تنجَعْ

إن درستَ نجَحتَ

نكته:

1) آدات شرط («إنْ» شرطيه و عامل‌هاي اسمي)

معناي ماضي را به آينده تبديل مي‌كنند؛ از اين رو معناي هر چهار جمله پيش گرفته يكي است.

2) شرط يا جواب شرط

اگر مضارع باشد مجزوم مي‌شود و اگر ماضي باشد در محل جزم است (محلاً مجزوم است)

3) اگر شرط، ماضي و جواب شرط مضارع باشد

مي‌توان جواب شرط را مرفوع نيز به كار برد (به مثال توجّه كنيد)