دقیقا هجده روز است که از ایران برگشتم . کارهای زیادی برای انجام باقی مانده بود و اتفاقهای بسیاری هم افتاد اما نمیدانم چرا اصلا نوشتنم نمیومد . هیچ وقت یادم نمیرود زمانی که در ملاکا دانشجوبیچیزی بودم ،هر روزهم یک مطلب مینوشتم اما پیری است و هزار درد سر . خیلی دوست داشتم راجب ایران و تفاوت هایی که بعد از دو سال و نیم دوری حس کردم بنویسم و خیلی دوست داشتم بگم که شرایط و گرونی وحشتناک ایران چقدر تو ذوقم زد .
راستش و بخواهید به جرات میتونم بگم هزینه زندگی در ناف کوالالامپور با هزینه زندگی در منطقه متوسط تهران یا برابر است و یا کمتر . وقتی قیمت مسکن و حقوق کارمندان را جویا شدم به این نتیجه رسیدم که یک کارمند اگر تمام عمرش را هم کار کند نمیتواند یک خونه بخرد و این یعنی ناامیدی وعصاب خوردی و تازه به این نتیجه هم رسیدم که هر کسی که مالک یک خانه فکستنی در ایران باشد میتواند با فروختنش در بسیاری از نقاط جهان از جمله مالزی با رفاه کامل تا آخر عمر زندگی کند و تازه دو تا خدمتکار تمام وقت هم استخدام کند .

تازه این را هم بشنوید که : موقع برگشتن خودم را به سختی به فرودگاه بین المللی امام خمینی رساندم و بعد از سوار شدن به هواپیما ، خلبان با حالتی بسیار عصبی اعلام کرد که در فرودگاه امام سوخت کافی برای پرواز وجود ندارد و برای بنزین زدن باید یک سر به فرودگاه مهراباد برویم و بنزین بزنیم. من از خنده داشتم منفجر میشدم وقتی که بعد از بیست دقیقه دوباره آقای خلبان اعلام کرد که در فرودگاه مهراباد جای پارکینگ به اندازه کافی وجود ندارد و تا خالی شدن فرودگاه مهراباد همین جا هستیم . باورتان میشود یک همچین اتفاق خنده داری در یک فرودگاه بین المللی بیافتد ؟ تازه این مهماندارهای بیچاره اش میگفتند که از این اتفاقها زیاد میافته و چیز عادی است . خلاصه یک سه ساعتی تو هواپیما نشستیم و صبحانه خوردیم .

راستی چرا کسی درمورد زیبا سازی مسیر فرودگاه امام خمینی حرفی نمیزند . وقتی یک مسافر خارجی وارد ایران میشود باید تمام محله های جنوب و مسیر بسیار ناجالب فرودگاه امام را ببیند که خودش حسابی از همین اعتبارایران و ایرانی میکاهد .

منبع: سینا دیلی