می گویند یک تصویر بهتر از هزار کلمه است. اما 2 تصویری که با دوربین موبایل در 150 متری سر در معروف دانشگاه معظم تهران گرفته شده است. سوالات متعددی را در ذهن بیننده زنده می کنند.

این چه دانشگاهی است که تحقیقاتش را دستفروش های میدان انقلاب انجام می دهند؟ قبلاً این عزیزان فقط کوپن، پاسور و فیلم های غیر اخلاقی می فروختند. نه؟

آیا موسسین دانشگاه تهران و امثال دهخدا، خانلری و حسابی ها در گور به خود نمی لرزند که پس از بیش از 70 سال دانشجویان این دانشگاه در قرن 21 با برنامه ساده ای مثل پاور پوینت نمی توانند کار کنند؟

کسانی که دانشگاههای هند و مالزی را " در پیت " می خوانند دانشگاههای ایران را چه می خوانند؟

آیا بد نیست اگر پای صحبت دانشجویان دانشگاههای خارج چه در آمریکا و اروپا و چه در هند و مالزی و روسیه و حتی قبرس بنشینیم تا ببینیم حتی دانشجویان مقطع کارشناسی در کالج های معمولی برای انجام پروژه های خود چقدر باید زحمت بکشند و دود چراغ بخورند. مرارتهای دانشجویان ارشد و دکتری پیش کش؟

 مسولینی که بهترین دانشگاه تحت امرشان دانشگاه تهران است تا چه میزان برای بررسی مدارک دانش آموختگان دانشگاههای خارج از کشور مورد اطمینان هستند؟

آیا بی انصافی نیست که همان سیستم آموزشی که دانشگاههای دولتی، آزاد،  پیام نور و علمی کاربردی را ارزشیابی کرده است . دانشگاههایی را که ما در آن تحصیل می کنیم هم ارزشیابی کند؟

آیا بهتر نیست بودجه این ارزشیابی ها را صرف بهبود کیفیت غذا و خوابگاههای دانشجویان داخل کشور کنند تا این عزیزان بتوانند کمی راحتتر تحصیل کنند؟ و بگذارند بقیه دنیا به فکر دانشگاههای " در پیت " خودشان باشند و مرتباً پسرفت علمی کنند؟

من که به شخصه شان علمی خود را با ارزشیابی ایران مورد تخفیف قرار نمی دهم.

مهران اصلانی دانشجوی کارشناسی ارشد علوم کامپیوتر - چندی گر هندوستان